فرهنگسازی سیری چند!
فرهنگسازی سیری چند!
خورشید – سیدیاسر رضوی: هفته سیزدهم لیگ برتر برگزار شد و بازهم شاهد مجموعه قضاوتهایی بودیم که به زعم برخی کارشناسان داوری، مشکلدار بود. قضاوتهایی که ناخودآگاه با توجه به اتفاقات اخیر در فوتبال کشورمان که این جماعت را به شدت نوک پیکان اتهام به ارتشا و تبانی قرار داده سوتهای زده شده را شبههبرانگیز جلوه داد. فضایی که دادزدنهای گاه و بیگاه مربیان کنار خط و برسر کوبیدنشان را به نوعی قابل توجیه میکند. گل سرسبد اتفاقات داوری به دو بازی تراکتور – فولاد و پرسپولیس – داماش بر میگردد. در تبریز تورج حقوردی یکی، دو اشتباه فاحش را داشت تا در بازیای که شاگردان جلالی میتوانستند به یک برد خانگی با ارزش دست یابند و به صدر نزدیک شوند، تنها با کسب یک امتیاز مهمان خودشان را بدرقه کنند. در تهران و در نبرد سرخپوشان پایتخت با داماش گیلان هم شاهد چند صحنه از جمله گل اول پرسپولیس و اخراج کفشگری بودیم که عملکرد شاهین حاجبابایی را زیر سوال برد.
مجید جلالی بعد از این بازی میگوید عذاب وجدان دارد که چرا از همان هفته اول سروصدا نکرد و هچون دیگر مربیان با قیل و قال به دنبال احقاق حق تیم خودش نبود. مربیای که معمولا آرام است و در سختترین شرایط بهسختی میتوان نقد یا اعتراضی تند از زبان او شنید. علی دایی هم لب خط وقتی اتفاقات درون بازی را میبیند که بازیکنش بدون دلیل کارت زرد میگیرد و در ادامه هم با خطایی که میتوانست کارت نداشته باشد با رنگ قرمز کارت داور مواجه میشود یا اینکه به جای کمکداور با داد و فریاد خودش به حاجبابایی میفهماند که لب خط را نگاه کند، اینگونه اعتراض میکند. احقاق حقی که از سوی داور چهارم بازی با تهدید گزارش به داور و اخراج از زمین مواجه میشود تا علی دایی را وادار کند با چهرهای برانگیخته و عصبانی به این داور جوان و جویای نام نشستن سرجایش را گوشزد کند.
بله، ما هم همچون دزفولی ناظر بازی پرسپولیس – داماش معتقدیم که در شأن مربیان تیمهای بزرگ اینچنین رفتارهایی که میلیونها بیننده تلویزیونی و هوادار حاضر در ورزشگاه را شاهد و ناظر عملکرد خودشان میبینند زیبا و برازنده نیست. بله، ما هم معتقدیم باید فرهنگسازی شود و رفتار علی دایی با داور چهارم درست نبود. اما آقای دزفولی در این فضای رعب وحشت مربیان از به اصطلاح سر بریده شدن سوت به دستان، چه کسی متولی این فرهنگسازی است؟ شاید جواب شما کمیته داوران است!
واقعا کمیتهای که بزرگان آن به جای پرداختن به بحث فنی و عملکرد داوران، به دنبال لشکرکشی و مصاحبههای آنچنانی مقابل رقیب است و افتخارش به جای تحویل داورانی در سطح بینالمللی، خط کشیدن روی لیست اعلامی از سوی دپارتمان است، میتواند این وظیفه را عهدهدار باشد؟ یا این کمیته در طی این سالها و در فوتبالی که میلیارد کمکم رنگ پول خرد به خودش میگیرد، به فکر این بود سقف درآمد این جماعت را به حدی استاندارد برساند که دیگر هر سوت داورانش با نشان دادن پول در سکوها به داور مواجه نشود و قهرمانی، داور بینالمللی این جماعت این روزها تبدیل به سنبل تبانی و ارتشا در فوتبال نشود؟
آنچه مشخص است با این شیوه و در فضایی که هنوز نمیدانیم بابت این همه جرم و کشف جرم چه کسی مقصر نهایی پرونده فساد در فوتبال کشورمان لقب خواهد گرفت، فکر اینکه ریشه فساد را بتوان خشکاند، خیالی باطل و خام بهنظر میرسد. وقتی در این قیل و قال به نظر میرسد همه به جای حل مساله دنبال پاک کردن صورت مساله هستند و به قول علی دایی در این فضا خیلیها خودشان را پشت اسمهایی همچون محسن قهرمانی پنهان کردهاند. پس با ادامه این اوضاع و اگر چارهای عاجل اندیشیده نشود، با طولانی شدن این شرایط امنیت مستطیل سبز با خطری جدی مواجه خواهد بود. جایی که اینبار یک جیمی جامپ به جای دویدن وسط زمین و بغل کردن بازیکن محبوبش به دنبال خالی کردن عقدهای باشد که خودمان نخواستیم با بهبود یافتن فضا باعث فروکش کردن آن شویم.