خورشید – سیدیاسر رضوی: هنوز مدت زمان زیادی از بیانیه هشت بندی باشگاه پرسپولیس در مورد ماجرای پیش آمده بین محمد رویانیان مدیرعامل قرمزپوشان و علی کریمی بازیکن به تازگی خداحافظی کرده از دنیای فوتبال نمی‌گذرد. ماجرایی که از یک نقل قول یک هوادار در خلال افتتاح رستوران‌های زنجیره‌ای پرسپولیس مبنی بر اینکه رویانیان به او گفته کریمی «ام‌‌الفساد» تیم است و دو بیانیه آتشین شماره هشت قرمزها، آغاز شد. هرچند که خیلی زود با همان اعلام باشگاه کل این ماجرا از سوی مسوولان پرسپولیس و شخص سردار تکذیب شد. در این راستا و بعد از اتفاقات صورت گرفته بین این دو، خیلی‌ها این کنش و واکنش صورت گرفته از سوی کریمی و رویانیان را خط قرمز کشیدن روی تمام احتمالات موجود برای بازگشت جادوگر به تیم دانستند و پرونده آن را بسته شدند دیدند. با این حال به یکباره رویانیان که از همه اصحاب رسانه خواسته بود تا از او در مورد کریمی و شرایط او بابت بازگشت سوالی نکنند بعد از مواجهه شدن با اصرار برخی خبرنگاران در اردوی اردبیل در مورد آخرین تصمیم‌گیری‌ها بابت این بازیکن حرف از حضور سه «علی خوشگل» به نام‌های علی کریمی، علی دایی و علی پروین به میان کشید.

شاید در نگاه اول خیلی‌ها با توجه به سبقه‌ای که از رویانیان دارند این حرف او را همانند همان «ما همه لنگی» هستیم بدانند و به آن از این منظر نگاه کنند. جمله‌ای که هرچند ماهیت آن در زمان بیانش مربوط به فضای ورزش پرقدمت زورخانه‌ای کشورمان و با توجه به حال و هوای حاکم بر این رشته بود کاملا هم درست بود اما با توجه به مقاربت این کلمه با دیدگاه هواداران تیم حریف تا مدت‌ها او و تیمش را دستمایه شعارها از سوی سکوهای رقیب سنتی پرسپولیس کرده بود. یا شاید خیلی‌ها هم این اظهارنظر را معطوف به یک خصیصه دیگر رویانیان یعنی «امروز دعوا، فردا آشتی» می‌دانند. رفتاری که نمونه‌های زیادی از جمله همین علی دایی دارد که حالا سرمربی تیم اوست و در مقطعی و در همین اواخر کارشان حتی به شکایت و دادگاه هم کشیده شد. اما قطع به یقین ماجرای رویانیان و کریمی را نمی‌توان از هیچکدام از این دو منظر به آن نگریست. با توجه به فضای حاکم بر باشگاه پرسپولیس و کدورت و سوء تفاهم ایجاد شده، بهتر باشد رویانیان این‌بار نه این فضا را به سمت  قاب اول رفتاری خود بکشاند و نه از نسخه دوم یعنی دادن کدهای آشتی همچون این دیالوگ آخر خود درباره خوشگلی استفاده کند. نقل قولی که در راس این سه تن از علی کریمی  جلوتر از دیگران اسم به میان آورده است.

بعضی اوقات برای عمق پیدا نکردن شکاف ایجاد شده و منتهی نشدن آن به تخریبی غیرقابل بازگشت، متوقف کردن هرگونه فعالیتی عجولانه و سپردن آن به مرور زمان برای پیدا کردن راه حلی منطقی می‌تواند، بهترین سازوکار و تصمیم باشد. در ماجرای رویانیان و علی کریمی هم شاید بهترین گزینه همین باشد تا طرفین در سکوتی که منجر به خاموش شدن شعله‌های قهر به وجود آمده می‌‌شود، به انتظار فرصتی باشند تا بتوانند به ترمیم این فضا بپردازند و شاید با درمانی همیشگی و رفع کدورت‌ها فرصت فعالیت در کنار یکدیگر را دوباره به دست بیاورند. چرا که اصرار و پافشاری بر بهبود یک جریان آن هم یک طرفه این احتمال را داشته باشد تا در ادامه نتایج عکس و غیرقابل بازگشتی را برای دوطرف این جریان به همراه داشته باشد.